lunes, noviembre 27, 2006

Mil



Teño algo importante que dicir
agora que vimos de despedirnos
para sempre.
Quérote.
Crávame as unllas,
pero has de saber que tamén fun sincero
as outras mil veces.



Ela acúsame de non ter sentimentos
porque falo e falo
ou non falo.
Vai comer todas as unllas,
as súas altivas unllas escarlata.
Pero ireime.
Díxenllo e riu indiferente,
pero ireime
ou non me irei.
Chegarei a unha desas cidades,
non tan grandes como unha cidade,
onde se para o tren e xa non hai máis tren,
con monxas que se sentan nun barril de cervexa na estación,
e miles de corvos que esperan con sorna a El-Rei
ou unha cámara de cine.
Desa cidade sae un autobús
tan vello
que ten un conductor que fuma
e que fala cos viaxeiros,
xusto en cada curva,
cando chove,

e faino cada día desde sempre,
limpa o cristal coa man,
coma se estiveramos caendo,
chove tamén dentro.
E non pasa nada,
pois chegamos cando escampa,
e só pinga no autobús,
todos mollados menos os paisanos
que rin
ou non rin.
Esta xa non é cidade nin nada,
pero hai un barco panza arriba
e unha praia de area negra.
E hai tamén unha cabina de teléfono.

¿Escoitas? Estou nunha cabina.
Sí, ben.
Non, nada.
Chovía no autobús.
Só hai un bar.
Sí, teño moedas.
¿De verdade? Tamén eu. Non, aínda non se corta.



Si sigo aquí.
Non, non estaba pensando.
Escoitaba, iso é todo.
Non sei o que dicías. Escoitaba.
Non, non é un libro.
Son as follas da guía.
¿Sabes cal é o prefixo de Ras-Al-Khaimah?
Marcas o 07, máis 971 e logo o 77
e xa podes falar con alguén en Ras-Al-Khaimah.
Non, non é que non te escoite.
Escoito, só quero escoitarte.
Pero non me preguntes o que dis.
Non podo facer dúas cousas o mesmo tempo,
entender e pensar en ti.
Qué fácil é falar con calquera lado.
Non, non cortes por favor.
Se colgas,
chamarei a Ras-Al_Khaimah
ou a calquera lado.
Mentras ti falas, non teño frío.



El era forte e feble
como un marine ianqui.
Ela, fráxil e invencible,
como unha guerilleira do Vietcong.



(Manuel Rivas, Ningún cisne)

*Traducción

en Ver-S.O.S

9 comentarios:

dolan mor dijo...

Un abrigo detrás de las palabras: mentras ti falas, non teño frío.
Saludos

El jugador dijo...

Me ha gustado el poema. Tiene una mezcla de atmósfera surreal y de discurrir cotidiano, que siempre me ha resultado muy cercano.

El detective amaestrado dijo...

Escrito en gallego, aún me resulta mas entrañable leerlo...
La cita de Luis Alberto de Cuenca, la acabo de subrayar hace menos de media hora...Diana, y me has dejado blanco con la causalidad

Sintagma in blue dijo...

Este es uno de mis poemas preferidos de Rivas, y oírselo recitar a él es la gloria.

Detective, tengo un master sobre causalidades por la universidad de Aydajó ;-)

marae dijo...

El era forte e feble
como un marine ianqui.
Ela, fráxil e invencible,
como unha guerilleira do Vietcong

¿No falta?

De todas formas he puesto un post con tu referencia ;-)

Giovanni-Collazos dijo...

Una delicia el poema.

Un saludo.

Gio.

Giovanni-Collazos dijo...

Una delicia el poema.

Un saludo.

Gio.

Anónimo dijo...

Lino por primeira vez tras gañar a súa antoloxía "O pobo da noite" como premio nun certame de poesía no instituto, e de escoitalo recitado polo propio Rivas porque engadía un disco. Sinceramente non me gustou, pero esta poesía en particular paréceme sublime

Sintagma in Blue dijo...

Sen dúbida é un dos seus mellores poemas.